BAKI,AzerVoice Analitik Təhlil Mərkəzi, Feysəl əl-Qasim, suriyalı yazıçı və jurnalist (“Al-Quds Al-Arabi”)

Bu gün bəzi ərəb ziyalıları Qərb demokratiyasına qarşı özünəməxsus “seçməli heyranlıq” yaşayır. Onlar “vətəndaş dövləti”, “sekulyarizm”, “demokratiya” kimi anlayışları tutu quşu kimi təkrarlayır, sanki bu sözlər bütün problemlərin sehirli açarıdır. Lakin bu prinsipləri ortaya atan Qərbin özü onları əslində necə tətbiq edir - buna fikir verən azdır.

Əslində isə sual çox sadədir:
Qərb bizdən tələb etdiyi demokratiyanı özü tətbiq edirmi?
Yoxsa bütün sistem yazılmamış bir qaydaya əsaslanır: hakimiyyət sayı, mədəni kimlik və dini identiklik baxımından çoxluğun əlindədir?

Təsəvvür edin, Böyük Britaniyada cəmi 3 faizlik dini qrup altmış il ərzində orduya, iqtisadiyyata və media strukturlarına nəzarət etsin.
Bu, britaniyalılar tərəfindən qəbul olunar?
Qətiyyən yox!

Həqiqətən kimsə təsəvvür edə bilər ki, Londonun hakimiyyət zirvəsində müsəlman, hindu və ya sikh azlığı onillərlə otursun?
Cavab bəllidir: xeyr!... bu mümkün deyil.
Çünki ölkə nə qədər “çoxmədəniyyətlilik”dən danışsa da, real hakimiyyət anglikan, ağ, protestant çoxluğun əlində qalır.

ABŞ…

Ölkə yaranandan bu günə qədər hakimiyyətə yalnız ağ, anglo-sakson protestantlar gəlib. Cəmi bir “simvolik istisna” var - Barak Obama. O da qəbul edilmək üçün “ağlardan daha ağ” davranmalı oldu.

Konqresi kim idarə edir?
Pentaqonu kim idarə edir?
Media imperiyalarının arxasında kim dayanır?
Cavab eynidir: eyni mədəni çoxluq artıq iki əsrdir ölkəni idarə edir.

Almaniya…

Beş milyon türk-müsəlman ölkəni idarə edirmi?
Müdafiə Nazirliyinin, Baş Qərargahın başında onlar varmı?
Əlbəttə ki, yox!
Hakimiyyəti hər zaman katolik və protestant köklü alman çoxluğu müəyyən edir.

Fransa…

Mediaya, banklara, siyasətə kim nəzarət edir?
Tarixi fransız-katolik çoxluğu.
Yoxsa müsəlmanlar, afrikalılar, yəhudilər?...Heç biri

İsrail…

Ərəblər, müsəlmanlar, xristianlar hakimiyyətdədirmi?
Xeyr.
Hakimiyyət ordunu, iqtisadiyyatı, dövlət siyasətini idarə edən aşkenazi yəhudilərin əlindədir; digərləri isə “vitrin kukılası” funksiyası daşıyır.

Qərb bizə demokratiya dərsi keçməyi sevir, amma reallıqda yalnız çoxluğun hakimiyyətini tanıyır və azlıqlara simvolik mövqelər ayırır.

Lakin bəzi ərəb ölkələrində cəmi 2–3 faizlik azlıqlar orduya, xüsusi xidmət orqanlarına, iqtisadiyyata, mediaya tam nəzarət edərək çoxluğu basqı altında saxlayıb, alçaldıb, siyasi proseslərdən kənarlaşdırıb.

Qərb isə buna hər zaman susub. Hətta bu rejimlər onun maraqlarına xidmət etdiyi müddətcə onları dəstəkləyib.

Amma harada çoxluq seçki yolu ilə hakimiyyəti tələb etməyə başladı - dərhal dünya qarışdı.

Onlara deyildi:
“Siz azlıqlara təhdidsiniz!”
“Siz dövləti dağıdırsınız!”

Sanki Qərb demokratiyasının özü vahid, etnik və mədəni cəhətdən monolit cəmiyyətlər üzərində qurulmayıbmış!

Demokratiya siyasi dekorasiya deyil

Demokratiya azlıqların öz avtoritarizmini “modern görünüş”lə örtmək üçün istifadə etdiyi kosmetika deyil.
Və Qərbin öz maraqları naminə çevrilişləri pərdələməsi üçün maska da olmamalıdır.

Misal – Misir.
“İxvan” seçkilərdə qalib gəldi - dünya nəticəni tanıdı.
Hakimiyyətə gələndə isə Qərb panikaya düşüb hərbi çevrilişi dəstəklədi.
Niyə?
Çünki çoxluq “hakimiyyətə gəlməməli olanları” seçmişdi.

İraq…
Məhz azlıq güclə hakimiyyət saxlayanda hər şey sakit idi.
Çoxluq seçib hakimiyyətə gələndə “azlıq hüquqları” bəhanəsi ortaya çıxdı.

Bu, siyasi riyakarlığın ən kobud formasıdır.

Qərb ölkələrində heç kim tələb etmir ki:

Britaniyada anglikanlar hakimiyyəti hindularla yarı bölüşsün,

Fransada katoliklər hakimiyyəti müsəlmanlara versin,

Almaniyada türklər hökumətin yarısını alsın,

ABŞ-da hökumət meksikalılarla və ya ərəblərlə yarı bölünsün.

Lakin ərəb ölkələrində çoxluq öz qanuni haqqını tələb edəndə onlara deyirlər:
“Dayanın! Azlıqlar parlamentin yarısında təmsil olunmalıdır!”

Bu demokratiya deyil.
Bu, “mədəniyyət” adı ilə azlığın hakimiyyətini qorumaq üçün sosial mühəndislikdir.

Nəticədə isə bizim seçimimiz iki yol arasındadır:

Ya - real demokratiya, yəni çoxluğun hakimiyyəti.
Ya - dekorativ demokratiya, azlığın milyonları idarə etdiyi daxili kolonializm forması.

Əgər həqiqi demokratiya istəyiriksə, o zaman Qərbin öz prinsipləri keçərli olmalıdır:
kim çoxluğun səsini qazanırsa, hakimiyyəti də o formalaşdırır.

Əgər 3 faiz çoxluğu idarə etməyə davam edirsə - bu demokratiya deyil.
Bu, gözəl sözlərlə örtülmüş aldadıcı sistemdir.